już tak nie boli. nie dobija, kiedy łapie bezdech
rozkurcz

wieczny dzieciak o rokendrolowej duszy ucichł i dał się ugłaskać, ale nie obumarł
w końcu to dwie różne rzeczy

zaciesz mordy, wieczne abstrakcje, taniec w tramwaju, drobne przyjemności

jeszcze tylko jedno, jedno
chciałabym się zakochać, chciałabym chcieć, żeby ktoś zabrał sobie całą moją obitą głowę
i umieć płakać
a nie zmuszać się do płaczu, kiedy tego potrzebuję

yyeeee, październik

wiesz, A., mówisz, że to, co robię, to tylko ucieczka przed samą sobą, że pozwalam innym, obcym, sobą w jakimś stopniu manipulować
może masz rację, może nie ma innego "swojego" miejsca, nie ma innej wersji tej gry, hm
może faktycznie trzeba umieć usiedzieć w jednym miejscu i zaangażować się w życie sztuk jeden, nie pozwolić na to, by puściły szwy, może to jakaś wyższa szkoła humanizmu, umieć utrzymać się na jednym torze, by przez cały wyścig tylko nabierać prędkości i doświadczenia

żeby ta tkanka uformowała się w coś na kształt szkieletu, czy jakoś tak, jakoś

ale nie umiem już powiedzieć szczerze, że to było dobre, że się stałam
może gdyby nie ten szereg zazębiających się istotnych zmian, niezależnych ode mnie, umiałabym się doczyścić i skleić, w końcu tak czy siak i tak nauczyłabym się więcej o sprawach naprawdę istotnych

ale jestem już daleko za momentem granicznym, odzyskuję świadomość i zmysły, zdrowe emocje

może za jakiś czas stwierdzę, że znowu się myliłam i znowu spalę za sobą setki mostów, by stwierdzić, że znalazłam się w obcym kraju, bez paszportu i przyjaciół

a narazie
a narazie jest, cholera, dobrze
w końcu (?)

I need serenity
In a place where I can hide


zmartwychwstałam, spieprzyłam z Waszego Nekropolis
nie licz, że wrócę

nazbierało się trochę nowych prac, także trzeba podkręcić upload i je w najbliższym czasie wrzucić. i trochu odświeżyć deva jako tako, bo podczas mojej "nieobecności" admini nawtykali do serwisu parę ciekawych bajerów. także tak.


... pozostaje tylko wierzyć, że będzie lepiej. coraz coraz, progresywnie